Η μισή αλήθεια
Μια αλήθεια ψάχνω χρόνια και καιρούς για να τη βρω
Λίγα λόγια σαν πρόλογος: Στη Θεσσαλονίκη το καλοκαίρι του 1998, ένα δροσερό βράδυ με ολόγιομο φεγγάρι, γράφετε το τρίτο στη σειρά ποίημα αυτής της ποιητικής συλλογής που υμνεί τον έρωτα με απαράμιλλο πάθος.
Τρέμουν τα χείλη καθώς χαϊδεύουν την καρδιά
Φοβούνται και πονούν, μα σέρνουν τη φωτιά
Κορμιά καλούν, ύμνους του φτερωτού να τραγουδήσουν
Ταξίδια με φλογισμένα μάτια ονειρεύονται με μιας να ζήσουν
Θάλασσες τα πάθη στον άνεμο σπέρνουν ανάσες, ψυχές παιδεύουν
Το ταξίδι σου τρέμουν μα στα όνειρα τους φοβισμένα το χαϊδεύουν
Αφρισμένα κύματα οι πόθοι, λύτρωση ψάχνουν, εσένα έρωτα υμνούν
Τα μελτέμια σου φοβούνται μα γονατιστοί τον βωμό σου προσκυνούν
Το θαλασσί σου, πόνος, φλόγα τώρα η καρδιά
λάβα στον βωμό σου, και όμως γίνεται δροσιά
Στάλες βροχής, ο ιδρώτας πλέκει στα κορμιά
κέντημα οι ανάσες, προσευχή είναι στη χαρά
Από το ταξίδι σου θεέ χαμόγελα ψυχής, πρώτη φορά βλέπω αληθινά.
Δημιουργός: Ζεχερλής Μιχάλης
Μια αλήθεια ψάχνω χρόνια και καιρούς για να τη βρω
Πλημμυρίζει η ψυχή τη φωτίζει το σκοτάδι
Μια Προσευχή, ένα δάκρυ στα μάτια σκοτεινό
Σέρνω την καρδιά μου εκεί που έχει τόσο παγωνιά και σκούζει
Ψιθυρίζεις στο μυαλό σου σιωπηλά
Σκιάζουν τα μάτια και θολώνουν